Biografie

Hoewel Frank al jaren eerder als muzikant met muziek bezig was, startte zijn carrière pas echt in augustus 1981. Met brio overtuigde hij toen in de eerste uitgave van de Baccarabeker.  Platenbaas Johnny Hoes had het festival gadegeslagen en vooraleer de uitslag bekend was, had hij Frank opgezocht in de coulissen “knulletje, heb jij al een platencontract , neen, nou dan heb je er nu één”. Een carrière was gestart en om dat “knulletje” hebben Johnny en Frank nog jarenlang gelachen.

De overwinning in dit festival leidde niet alleen tot een eerste platencontract, vanaf dan was hij steeds vaker te gast als zanger bij de BRT Big Band van Freddy Sunder zowel op radio als tv.

Door de televisiezender werd hij overigens in 1983 aangeduid om  de Belgische kleuren te verdedigen op de KnokkeCup waar een glansrijke tweede plaats aan het palmares kon worden toegevoegd. Hij ontving er later dat jaar nog een Sabamprijs voor en nog iets later werd een zelfgeschreven vredeslied bekroond met de Dag Hammerskjöld-Prijs.

Er lag een wereld van verschil tussen de twee muzikale wegen die Frank altijd bewandelde : enerzijds de platencarrière waar Frank met Johnny Hoes op en top in het “schlagergenre” actief was.  Daarnaast de “bigband music” waar men hem prees voor  zijn vertolkingen van de ‘crooners’ en ‘jazzy songs’….  Hij was zeer vaak te gast in de live-bigband programma’s op Radio 1 (toen nog BRT 1) en met dezelfde Freddy Sunder Band was hij zeer regelmatig op de televisie.  Op deze televisie mocht hij ook toenmalige singles brengen als “Hou jij nog van mij”, “Weer bij jou zijn” en “We wanna go dancin'”.

“Toen ik zong in de Baccarabeker koos ik niet de gemakkelijkste weg. Ik had daarvoor goeie ‘leerscholen’ opgedaan als zanger-muzikant in orkesten van Vlaamse vedetten als Jacques Raymond en Jimmy Frey.  Er bestonden in dit tijdperk, voor de komst van de commerciele omroep, geen managers en producers die beginnende artiesten in goeie banen leidden… Ik maakte toen veel fouten, maar steeds heb ik van die fouten geleerd. En al dat samen, bezorgde mij een niet te onderschatten ervaring.”

Meteen bij de komst van Tien Om Te Zien, werd Frank gevraagd één van zijn vroegere platen (“We wanna go dancin’) te komen zingen.  Sinds het begin van het programma zong hij moeiteloos al zijn singles (een twintigtal) op een glinsterende plaats in de gelijknamige top 10. “Delilah” als supertip bracht ooit de grote ommekeer, maar “Volare” en “Stand by me” zouden hem zijn totnogtoe hoogste posities opleveren :

een wekenlange DERDE plaats in de hitparade.

Frank schreed zo nu en dan eventjes de Nederlandse grens over. Zijn aangenaamste ervaringen daar koestert hij aan zijn optredens met het zeventig man tellend Metropole Orkest o.l.v. Harry Van Hoof in de Central studio’s in Utrecht. Op aanvraag van de EO was Frank er meer dan eens te gast om daar vakkundig live radioprogramma’s te verzorgen met een ‘sympfonisch’ tintje. Wat ‘live’ voor de radio betreft, had Frank overigens een zowat vaste plaats in BRT1 programma’s en werd hij diverse malen de grens over gestuurd voor optredens met het “ Vara’s dansorkest”, “Charlie Neederpelt” en het “combo Lex Jasper”.

Frank is overigens ook ‘verbaal’ van diverse markten thuis. Hij vindt het een must voor een zingend artiest dat hij op een beschaafde manier zijn mond kan roeren. Commercials en radio-programma’s zijn hem dan ook niet vreemd. Eind 1995 was hij ‘de aangever’ bij de komische theatershow van Dirk Van Vooren, er geprezen voor zijn komisch talent ook en later had hij een andere two-manshow met Marino Macaroni.

Terwijl Tien Om Te Zien zelf wegdeemsterde, doofde ook de ster van Frank Valentino langzaam uit. Als ‘family-man’ nam hij zijn verantwoordelijkheid en boorde andere bronnen van inkomsten aan door het opstarten van een exclusieve Disneyana taverne. Het horeca-avontuur was een schot in de roos, maar raakte door ene buur steeds verder in de rode cijfers.  Juni 2004 gaf Frank het vechten tegen de bierkaai op en sloot voorgoed de Fantasydeuren. Een sprookjesachtig verhaal maar met een een heel triest eind want Frank zat kompleet aan de grond.

In 2008 vond hij het de hoogste tijd om daar verandering in te brengen en met de beste muzikanten (zowat de ganse Clouseau-band) trok hij één van Vlaanderen’s beste studio’s in (Globe – Patrick Hamilton) om er een nieuwe eigentijdse single op te nemen. “Leef!” werd alom op het internet geprezen en vooral uit Nederland kwamen laaiend enthousiaste reacties. In Vlaanderen kwam het liedje spijtig genoeg niet aan bod en sindsdien had Frank niet echt zin meer in platen maken.

“Er is gewoon geen liedjesprogramma als er destijds TOTZ was die een heuse hitparade kan optrekken.  Overigens is TOTZ destijds kapotgegaan aan ‘teveel tevaak dezelfde’ en ‘het zogezegd betere genre’ waar de authentieke Vlaamse schlager van toen plaats moest voor ruimen.”

Johnny Hoes ‘herontdekte’ Frank nog es opnieuw en bracht in 2009 nog twee albums op de markt.  “Het beste van nr. 1 en meteen ook nr.2 !”  Overigens schreef Johnny kort voor zijn dood nog een nummer voor Frank (“Op Tenerife”) dat op een later tijdstip wordt uitgebracht.

Inmiddels werkt Frank immers al anderhalf jaar aan twee nieuwe albums, maar hij had geen grote haast om die uit te brengen.  Nochtans staan er enkele gloednieuwe pareltjes op, niet alleen van Johnny Hoes maar ook van Ignace (Baert).

Frank had overduidelijk nog zijn vaste plaats in de vlaamse showwereld.  Sterker dan ooit, was hij andermaal bij de koplopers wat het aantal optredens betreft. De uitgesproken live-artiest, nooit helemaal weg geweest !

En toch… weg …. was ie dan.  Na een rijkgevulde carrière van dertig jaar, vond Frank zichzelf steeds minder terug in de Vlaamse muziekwereld zoals die er nu uitziet. “Kunstmatige hitparades omdat er in wezen geen echte hitlijsten meer bestaan, optelsommetjes van downloads die meer dan ooit een vertekend beeld geven van verkochte exemplaren, platenwinkels die enkel nog platen aanbieden die in de hitparade staan (hoe geraak je dan in de hitparade ?).  Vooral ook de kleine kringetjes met artiesten die via hoge percentages naar managers en productiehuizen aan banden worden gelegd en enkel nog zo succesvol kunnen als men de massa wil doen geloven…”  Frank vond zich er niet meer bij passen.  Tel daarbij de moeilijkheidsgraad tot overleven van de kleine ondernemer die een zanger met een vennootschapje toch wel is… het rekensommetje is snel gemaakt.

Meteen tijd maken dus van een langgekoesterde droom. Sinds 1984 ging hij immers ontelbare keren optreden in Tenerife. “Liefde op het eerste gezicht” was dit meteen. Jaren later, 2013, maakte Frank werk van zijn droom en ging zich vestigen op het eiland van de eeuwige lente om er voortaan te leven en te werken. Anno 2015 bleek de tijd daar om eindelijk wat nieuw werk uit te brengen.1

“Verliefd als nooit gezien” is de eerste titel van het album dat wat later verschijnt. De eerste van drie singles ook uit het album…. Autobiografisch, over de liefde… heel wat liedjes gaan nu eenmaal over de liefde. “Verliefd als nooit gezien” uit het hart geschreven, zingend zoals hij het voelt.

website over Frank Valentino