|
Op de allerlaatste dag van de “grote vakantie”, blik ik graag terug op die voorbije tijd. De twee zomermaanden geven immers net dat ietsje accent dat ze meer dan de overige tijd van het jaar bepalend zijn voor je totale gevoelssituatie.
Zomer 2009 was voor mij zelf zéér druk. In de maand juli waren er bevoorbeeld al 35 optredens… wetende dat heel wat van die optredens 120 tot 180 minuten duren kan je beseffen dat het hardwerkende tijden zijn waar je telkenmale intensief tot het uiterste gaat om steeds weer het beste van jezelf te geven. Augustus was niet minder : alhoewel ik zeventien dagen in het buitenland verbleef, waren er toch nog zestien optredens in de vlaamse provincies.
Er was ook de release van het dubbelalbum. Ik ben blij als een kind dat ik mijn allereerste platenbaas Johnny Hoes weer als mijn producer mag beschouwen, het was een heuglijk weerzien en vooral een gevoel van ‘thuiskomen’ toen ik eerder dit jaar de Telstar-gebouwen weer inliep… Trots dat ik in deze barre platentijden nog een grote firma heb die platen van mij wil opnemen en uitbrengen !!!
Druk in de weer was ik overigens het hele jaar door, daar is de ‘agenda’ op de website nog altijd getuige van.
Kortom… ik ben een gelukkig man, privé en professioneel. Ik geniet van mijn job en ben blij dat ik voor het succes de enige verantwoordelijke ben, niet langer ben ik genoodzaakt om een plaatje te gaan afdwingen en vervolgens airplay en tv om toch maar aan een optreden te geraken. Nee, ik probeer mijn job beter dan zo goed mogelijk te doen en blijkbaar keren tevreden klanten graag terug en vertellen ze het verder.
Spijtig genoeg is er de altijd weerkerende confrontatie met de bekrompen mentaliteit die jammer genoeg in ons kleine vlaamse landje ‘een zich steeds naar de voorgrond-dringende constante’ blijft…
Zijn er gefronste wenkbrauwen of ogen met vraagtekens bij het lezen van deze woorden, dan geef ik graag een verklaring, alhoewel ik bij deze uiteenzetting mij ietwat zal beperken tot de actualiteit en de kortgeleden gebeurtenissen. Nu ik elke week zowat vaststel dat een bv blijkbaar zijn memoires te boek stelt, blijkt de drang naar de pen en de jeuk in mijn vingers ook steeds meer voelbaar te worden. Afwachten, misschien begin ik er eens aan…als er niet echt té veel optredens meer zijn een tijdje.
To the point : tot ik vorig jaar weer eens in de platenstudio stond had ik elf jaar lang geen enkele plaat uitgebracht. Ik was verheugd eindelijk weer iets te kunnen opnemen en schaarde professionele mensen en geluidstechnici om me heen om een eigentijds product uit te brengen. De vele lovende en bejubelende reacties, ook uit Nederland, die her en der toen op het internet te vinden waren stonden in groot contrast met wat de toonaangevende media in Vlaanderen bleek te willen geven. Sterker : geen enkele zender bleek enige interesse te hebben om het plaatje te draaien. Niettegenstaande een grote persvoorstelling was voorzien in het Casino in Middelkerke daagde daar zelfs geen enkel journalist van enig nationaal blaadje of krant op…
Het is dan ook passend om de mensen die er wél waren andermaal te danken, ook voor wat men toen op de respectievelijke sites heeft gepubliceerd. Evenzeer dien ik ook de regionale radio’s te danken die het plaatje wel met brio onder de aandacht brachten.
Dat de media geen aandacht schenkt aan een plaatje dat ene Frank Valentino nog wel eens zou uitbrengen… ik kan het begrijpen… Ik kan aannemen dat een item rond die Frank Valentino niet belangrijk genoeg is en men er dan ook maar geen aandacht aan schenkt.
Wat ik echter niet begrijp is dat diezelfde Frank Valentino dan blijkbaar toch dermate interessant is om over te schrijven wanneer er zich ongewild een dramatische gebeurtenis voordoet. Op twee juli werden wij immers bruusk en onvoorzien betrokken bij een verkeersongeval toen een motorrijder op ons inreed. Meteen werden mijn echtgenote en ik afgevoerd naar het ziekenhuis en terwijl niemand ons had gezien, belde een journalist mij luttele uren na het gebeuren toch op…. Dat men daarover dan precies wil berichten en terzelfdertijd de platen en andere nieuwtjes van de zanger in kwestie niet interessant vind…. Daar kan ik niet bij. Want jawel, terwijl dit spijtige ongeval waar wij ook slachtoffer van werden ons hele leven overhoop gooide en nooit meer helemaal hetzelfde zal laten zijn, heeft de publicatie van dit ingrijpend drama gezorgd voor een aanhoudende confrontatie met steeds meer nieuwe vragen en oproepen van pijnlijke herinneringen. Lees berichtgevingen van duizenden andere ongevallen waar men geen namen vernoemt of hooguit initialen en je stelt vast dat het hier enkel om sensatie ging dan eerder om gewone nieuwsgaring.
Ach… ik begrijp dat hoge bomen veel wind vangen, …maar het zou veeleer tof zijn als de media dan ook de daadwerkelijke biezonderheden omtrent de carrière zelf of de release van een nieuwe single of album eens onder de aandacht bracht. Ik stel echter steeds meer vast dat vooral de showwereld in Vlaanderen zich in een steevast kleiner vacuum afspeelt. Niemand gunt een ander nog enig succes en terwijl de zogezegd hoge pipo’s volg hoogmoedswaanzin streven naar het allerhoogste standje op hun zelf in mekaar geknutselde ladder… verziekt die ganse zelfde muziekbusiness en blijft men aandraven als zou het internet en het downloaden tot algemeen verval van de muziekwereld leiden.
Men houdt er blijkbaar van zelf een artiest tot idool in mekaar te kunstelen om er zelf zo snel mogelijk, zo rijk mogelijk van te worden. De geschiedenis heeft zich inmiddels al zeer vaak herhaald : dergelijke situaties blijven niet duren, je kan de kijkers niet blijven bedrieglijk misleiden. Getuige hiervan de algehele teleurstellende afgang van “Hit te Road”. Een zoveelste product in een wereldje dat één grote belangenmengelmoes blijkt te zijn geworden.
Heel vaak word ik aangesproken door jonge artiesten die een weg willen vinden naar de roem. In de 28 jaar dat ik bezig ben met mijn vak heb ik veel fouten gemaakt en nog steeds maar…. ik probeer steevast van mijn fouten te leren. Ik heb te vaak moeten ondervinden dat talent geen garantie is tot succes. Net als in de sport of een andere activiteit is ook in de muziek dat beetje “geluk” nodig om te slagen…. “Geluk” is de enige xfactor… met wat geluk kan je je talent ontplooien en word je misschien ‘idool’ of ‘star’ voor een heel lange tijd… daar kan geen enkele academy voor zorgen. Het zijn precies die kortstondige ingrepen tot sterstatus die ons kleine vlaamse wereldje hebben herleid tot een onsamenhangend geheel waar blijkbaar meer bv’s dan gewone burgers te vinden zijn.
Neen, dit schrijven is niet ontsproten aan frustratie… integendeel. Ik heb de showwereld van alle kanten al mogen gadeslaan al die jaren, ook van de zijlijn… Het doet me gewoon pijn als ik zie hoe tal van individuen deze heerlijke wereld gewoon om zeep helpen en de gewone mens met zijn wensen niet respecteren.
Een vermanende vinger dient men ook uit te halen naar de zogezegde ‘begeleiders’ in de vlaamse muziekwereld. Tot voor ‘Tien Om Te Zien’ waren ze blijkbaar een uitgestorven ras : de managers en impresario’s… Met de komst van het populaire programma, doken ze plots overal op uit het niets…. Met de dollar- of eurotekens in de ogen, werd menigeen algauw maar al te graag de begeleider van een mogelijk artiest. Kom nou, …. ook hier is Vlaanderen te klein voor. Terwijl het voor een artiest al nauwelijks mogelijk is om een leefbaar beroep op te starten, laat staan te handhaven, zou een koek al meteen gedeeld moeten worden met managers, roadies, coachen …. Ook dit kan niet in een huidig Vlaams showwereldje.
“Vrienden voor het leven”… het is een leuk liedje met een mooie boodschap. Meer niet, vrees ik, echte vrienden vind je maar weinig en vrienden voor het leven al helemaal niet. Spijtig dat ook deze titel te pas en te onpas wordt gebruikt… zelf gebruik ik hem zeer zorgvuldig en hoe ouder ik word hoe zorgvuldiger. Men zegt soms “vrienden kies je, familie niet’… vrienden kies je echter ook niet : ze zijn er plots, zonder ze te zoeken en ze blijven… dat zijn echte vrienden en jawel, ze zijn zeldzaam.
Tot zover een impressie
|
